barslecht - het weblog

Eet een hapje mee!

Door Mao rond 10-07-2005 01:43:41

Het jaarlijkse, elitaire theekransje van onze wilde weldoeners is weer geweest. Onder het ongeziene genot van een paar miljoen euri aan absoluut nodige aperitieven en diners en niet te vergeten een flinke colonne aan peperdure, blauwen quilten die weerbarstige kaalkopjes vol bombarie onder de schotse bakermat wisten te schuiven, hebben de onvolprezen menslievenden weer eens geoordeeld over de toekomst van de wereld. Slechts een handjevol opgeblazen pakken in een kamer die beslissen over het lot van zo velen hulpbehoevenden. Elke drie seconden dat zij zich het biefstuk lieten smaken bij een smaakvolle meeting waar zij aan attendeerden, stierf een onschuldig kind dat had kunnen overleven door datzelfde stukje voedsel. Zonder ooit een kans te hebben gehad, was hun leven een regelrechte weg naar de dood. Was deze samenkomst niet geweest, dan hadden duizenden, onschuldige mensen momenteel voor dat gespendeerde geld nog kunnen leven. Nu mogen de wenende nabestaanden zich slechts gelukkig prijzen met beloftes van hulpverdubbeling en kwijtschelding van schulden aan de 18 armsten, zonder nog zeker te zijn of het geld er ooit zal komen, of dat de durende schuldheffingen ooit zullen worden opgeheven. Want dat is, hoewel er handtekeningen zijn vergeven, altijd nog maar de vraag met de G8.

Behalve de hulpbehoevenden Afrikaantjes mag de rest van de wereld trouwens ook letterlijk van de lucht afgeknepen worden. Amerika blijft lekker CO2 in de wereld kotsen en in ongeziene tijd zal ons ecosysteem naar een ondiscutabele pleuris vertrekken. Dag bomen, dag leven en Kyoto; ongezien de tyfus zoals stijlloze informatiemaffiosi wel zouden zeggen. Het zal Bush namelijk verrekken welke factor de farmaceutica nu weer uit het laboratorium moeten trekken en als de wereld naar de tyfus gaat, ach dan kan iedereen toch (behalve de ‘bad guys’) fijn genieten van zijn God. Ofwel, verrek maar, doet er maar tien, ga je moeder wassen en houd op. We mogen al blij zijn dat meneer ons niet uit onze holen rookt, als we zo doorgaan. De immers recent opgerukte, blijvende depressie dat zijn land nu niet meer target no.1 is op de hitlist van de terroristen, lijkt hem langzaam op te breken. En daarbij zit het natuurlijk in zijn Reagenesk bloed om de Jappen te verachten waardoor hij Kyoto liever daar waar de zon nooit schijnt schuift. Het mogen dan de zeven economisch grootste landen + wat wiskeylikkers zijn, maar als er aanspraak wordt gemaakt op een tikkeltje van het rationaliserende vermogen op menselijk gebied, lijkt het besef van deze megalomane ideologieën plotsklaps te verdwijnen. Fijne gedachte.

Copyright © 2004-2010 barslecht. Alle rechten voorbehouden. Dat en je moeder is kut.