Naar McDonalds

McDonalds staat bij veel vetrolkarikaturen hoog in het eetcircuit. Bekenden als Erica T. en Lodewijk de W. lusten wel pap van deze absolute trots der abswing cult en met steeds meer overtuiging laat deze puur op uiterlijk gebaseerde tendens onze grondvesten schudden en de Europeanen smachten naar een kortstondig, uiterst gevoel van plastic lust en genoegdoening. Het is deze inventie die bewust aanslaat op een oorlog met het denken en nu het te laat is slaat men paranoia te zwaaien met claims, omdat de bloedhonden van het Slimfastdieet (“je staat er niet alleen voor”) de overgewichten proberen te laten krimpen naar normaal onderbroekformaat. Een ineengedoken McDonalds, dat als leider in de fastfoodketen de klappen het hardst ontvangt, wordt nu bedolven onder gebroken mensen en probeert daarom, moegestreden, allemaal zooi uit om de klant toch tevreden te houden en de integratie van Amerika – wat toch honderd keer nooit in Nederland gaat passen – te stimuleren. De poot van de leeuw wordt nu onder de voet gelopen en de McDonalds-crew werkt als een soort NSB vrolijk mee aan het project om Nederland van het kaartje te vegen. Nee, McDonalds is geen fijne zaak en dat weten ze. Daarom werd het concern maar even gespammed. Twee fijne brieven zouden de sectie klantenservice, na maandenlange bedreigingen eindelijk eens doen opleven en zouden ons wellicht wat meer informatie kunnen verschaffen over de integriteit van het concern.

Is het zo gezellig als een natte sok, daar in dat duffe kantoortje in Vinkeveen, of hebben ze werkelijk iets om over te lachen? Behandelen ze de klant als een boerenlul, of zijn ze werkelijk bereid alles te regelen en/of te overwegen? McDonalds onder vuur. De verheldering over het bedrijf waarom wij allen zo verlegen zitten, ofwel de twee brieven die nimmer in vergetelheid mogen geraken en die misschien wel nooit begrepen zullen worden. De tijd en dit barslechte project zal het leren.

Copyright © 2004-2010 barslecht. Alle rechten voorbehouden. Dat en je moeder is kut.